سامان زیر سایه ی درختی دور از مزرعه نشسته بود و دورادور مزرعه را می پایید و در عین حال نی می نواخت. آهنگ غمگینی از نی او بیرون می آمد. دل او معلوم بود که سوز دارد. كارل سگ سفيد و پشمالوي پا كوتاه سامان همانطور آرام كنار او دراز كشيده بود و به ناي ني گوش ميداد. هوا نزديك غروب بود و خورشيد بر فضا گرد طلايي رنگي مي پاشيد. زن ها و مردها در مزرعه مشغول كار بودند. باد خنكي مي وزيد. همه چيز براي يك روز شاد براي سامان آماده بود اما او همچنان غمگين نوا در ني مي نواخت و كارل هم كنار او آرام گرفته بود. اين حس سامان تقصير خودش نبود؛ عاشق شده بود. از وقتي با آن دختر زير سايه ي همين درخت چشم در چشم شده بود اين احساس را پيدا كرد. اولين باري بود كه آن دختر را در ده ديده بود و به گمان خودش او از آشنايان يكي از اهالي همين ده بايد بوده باشد كه به مسافرت آمده.

از آن نگاه 7 روز مي گذرد و سامان هر روز از صبح زود تا ديرگاه شب زير همين درخت مي نشيند ولي اثري از آن دختر ديگر نيست. از بس كه چشم به راه دوخته گريه كرد، زير چشم هايش كبود شده بودند. ميل به غذا نداشت. شب كه ديروقت به خانه مي رفت بدون هيچ حرفي يا عكس العملي وارد اتاقش ميشد. تا صبح يك لحظه خوابش نمي برد. سرش را از پنجره بيرون      مي آورد و نسيم خنك شبانگاهي صورتش را نوازش مي كرد. در بيست سال عمرش غير از اين هفت شب سابقه نداشته كه شب ها خوابش نبرد. پسري شاد و سرزنده بود. نگاهي اين چنين تا بحال به هيچ دختري نداشت. نگاهش به هر دختري جز يك نگاه غريبه يا هم روستايي و فاميل نبود. هيچ وقت فكر نمي كرد روزي او هم عاشق بشود. عادت اينكه هر غروب بعد مزرعه به كنار آبگير برود و ماهيگيري كند را در اين روزها ترك كرده بود. رفتارش كاملا تغيير كرده بود. با پسرهاي هم سن و سالش به گشت و گذار نمي رفت. از درختي بالا نمي رفت و ميوه نمي چيد. حتا اگر ميوه خودش زير پايش مي افتاد براي برداشتنش خم نمي شد. كسي را براي درد دل كردن جز كارل نداشت. خانواده اش كه به رفتار عجيب او مشكوك شده بودند رفت و آمدهايش را مي پاييدند. مادرش فهميده بود كه او بايد چه حسي داشته باشد اما حرفي در اين رابطه به ميان نمي آورد. پدرش هم تا حدي شك به اين داستان برده بود.

تقريبا چيزي تا ديوانه شدن سامان نمانده بود. از همه چيز بيزار شده بود و تنها به آن دختر غريبه فكر مي كرد.

صبح زود كارل و ني اش را برداشت و به سمت مزرعه به راه افتاد. سرش پايين بود و مي نواخت و اشك مي ريخت. كارل هم به دنبال او مي دويد. انگار كارل درد او را درك مي كرد. شايد كارل هم عاشق يك جفت كاده شدن را تجربه كرده بود و فقط زبان گفتن نداشت. همين طور پيش مي رفت كه به رودخانه رسيد. بالاي پل ايستاد و به آبي كه با شدت بالا جريان داشت با دقت تمام نگاه كرد. ني را لاي نوار پارچه اي كه دور كمرش پيچيده بود گذاشت و ناگهان خود را در آب رها كرد. موج رود خيلي سريع او را با خود مي برد. كارل از كنار رود پارس كنان او را تعقيب مي كرد. حدود دويست متري كه با آب پيش رفت از دور طنابي را ديد كه از بالاي پل آويزان شده است. ناخودآگاه وقتي به پل نزديك شد طناب را محكم در چنگ گرفت. كارل هم همان كنار ايستاد و همچنان پارس مي كرد. سامان هم خودش را به سختي بالا كشيد. وقتي به بالاي پل رسيد اول نفس نفس مي زد و چشمانش خوب نمي ديدند. بعد از چند لحظه كه چشمانش باز شد، باور كردني نبود؛ او همان دختر بود. آري! اويي كه طناب را براي نجات سامان به پايين فرستاده بود همان دختر بود. وقتي سامان متوجه شد آن دختر ديگر كم كم داشت دور مي شد. سامان نفس زنان به دنبال او افتاد. هرچه صدايش مي زد آن دختر حتا بر هم نمي گشت تا نگاه كند. تا جايي كه دختر پشت درختان انتهاي مزرعه محو شد. سامان تا غروب هرچه دنبالش گشت ديگر پيدايش نكرد.

شب شد و هوا كاملا تاريك بود. سامان نمي دانست الآن دقيقا كجاي دهكده قرار دارد و از كدام طرف راه به خانه شان مي يابد. سرگردان در جاده از بغل همان رود به راه افتاد تا به خانه شان برسد. اما تا جايي كه رفت ديد رود دو راهي دارد. نمي دانست كدام طرف بايد برود. صداي گرگ ها از پشت مزرعه شنيده مي شد. از سر ناچاري همراه كارل به طويله ي يكي از خانه هاي همان اطراف رفت تا شب را همانجا بماند و صبح در روشنايي راه خانه شان را پيدا كند. لباس و بدن او كاملا از آب سرد خيس بود. با هر نسيمي كه مي وزيد او به خودش مي لرزيد. تا صبح حسابي سرما خورد.

در روشنايي صبح راه خانه شان را به آساني يافت اما قبل از اينكه به خانه برود دوباره به ميان درختان پشت مزرعه رفت تا دنبال آن دختر بگردد اما چيزي جز گل بوته ها و گياهان و درختان ديده و صدايي جز صداي غوكان و حيوانات و پرندگان شنيده نمي شد. سامان واقعا تعجب زده بود؛ چطور ممكن است؟ با چشمان خودش ديده بود كه او ميان درخت ها رفت. آيا او يك روح بود؟ يا يك پري دريايي كه در مرداب زندگي مي كند؟ هيچ اثري از يك انسان آنجا ديده نمي شد.

سامان شب را دوباره به خانه برگشت. به سوالات درباره ي شب قبل هيچ پاسخي نداشت كه بدهد فقط گفت كه گمشده بود و تا صبح را در يك طويله خوابيده است. اندك غذايي خورد و به اتاقش رفت. به شدت سردش بود اما پنجره را نمي بست. خودش را در پتو پيچيده بود. سرش را از پنجره باز هم بيرون برد و صورتش را به نوازش نسيم بامداد سپرد. آن شب آسمان پر ستاره تر از هميشه به چشم سامان مي آمد. ماه كامل بود و يك مشت ستاره او را احاطه كرده بودند. آن شب در نسيم صدايي خفته بود. صداي ني سامان بود كه به گوش ميرسيد. سامان به حياط همانطور كه دورش پتو پيچيده بود آمد. زير درخت بيد رفت و به زلف پريشان آن خيره شد.

صبح باز هم به همراه كارل به طرف همان درخت كنار مزرعه به راه افتاد. زير سايه ي درخت نشست و شروع به نواختن ني كرد. كارل هم همان كنار دراز كشيده بود. ني مي نواخت اما دلش آرام نداشت. بلند شد، به فضاي مزرعه نگاهي انداخت، بي اختيار دوباره به سمت درختان پشت مزرعه به راه افتاد كه شايد آن دختر را ببيند. تمام مرداب را گشت. تمام بوته هاي نيلوفر را زير و رو كرد. پشت هر درختي رفت اما هيچ كجا اثري از زيستن آدميزاد نبود. ساعت ها از ظهر مي گذشت. سامان تنها غذايي كه خورد همان تكه ناني بود كه از صبح از خانه همراهش بود. بيشتر فضا را سايه درختان پر كرده بودند و از بينابين برگ ها نور طلايي آفتاب غروب مشخص بود. در همين هنگام چشم هايش را به آسمان دوخت كه ناگهان چشمش به يك خانه ي كوچك چوبي كه بالاي يك درخت ساخته شده بود افتاد. باز هم راه خانه را گم كرده و به شدت گرسنه اش شده بود. چاره اي نداشت جز اينكه در آن خانه ي چوبي بالاي درخت برود. كارل را به دوش گرفت و شروع به بالا رفتن از درخت كرد. خانه اي كوچك با يك پنجره به سمت مغرب. مقداري نان گوشه ي اتاق بالاي يك كمد چوبي بود. خودش را با آنها سير كرد.

به نظشر اين خانه براي تفرج يكي از روستاييان بايد يوده كه اين روزها در هنگام كار مزرعه خالي است. روي تخت نشست و به ديوار چوبي تكيه زد و شروع به نواختن ني كرد كه صدايي از پايين شنيده شد. كسي از درخت بالا مي آمد. سامان ترسان عقب رفت و به ديوار چسبيد. چند لحظه بعد در باز شد. او همان دختر بود كه با ديدن سامان لبخندي مليح بر لبانش نشست.

پايان

ا.متین